Rosja przygotowuje się na wojnę trwającą dziesięciolecia, ostrzega doradca Kremla

Wypowiedzi Andrieja Bezrukowa, politologa i doradcy szefa Rosneftu Igora Siechiina, na Petersburskim Międzynarodowym Forum Gospodarczym oznaczają godną uwagi zmianę w rosyjskiej retoryce wojennej. Bezruków, znany jako były zdemaskowany szpieg, nie tylko przewidział działania wojenne trwające "kilka dziesięcioleci", ale mówił także o dwóch "walczących pokoleniach", które powstałyby w Rosji. Ta długoterminowa perspektywa wskazuje na fundamentalną reorientację rosyjskiego społeczeństwa, która wykracza daleko poza obecną konfrontację militarną. Fakt, że takie wypowiedzi miały miejsce na forum gospodarczym, podkreśla całkowitą militaryzację rosyjskiej doktryny państwowej.

Ostrzeżenie sekretarza generalnego NATO Marka Rutte'a do rosyjskiej młodzieży podczas jego wizyty w Kijowie stanowi niezwykłą bezpośrednią próbę komunikacji. Jego drastyczne sformułowanie – "Będziecie zostawieni do umierania w błocie" – ma na celu poinformowanie potencjalnych rekrutów o rzeczywistości wojny. Ta interwencja odzwierciedla rosnącą desperację zachodnich polityków wobec ciągłych rosyjskich wysiłków mobilizacyjnych. Fakt, że oba narracje – przygotowanie się do wojny Bezrukowa i ostrzeżenie Rutte'a – istnieją równolegle, pokazuje zbanalizowane fronty i beznadność rozwiązań dyplomatycznych.

Równolegle z kryzysem ukraińskim sytuacja na Bliskim Wschodzie dramatycznie eskaluje. Irańskie ataki rakietowe i dronami na Kuwejt i Bahrajn oznaczają niebezpieczne rozszerzenie napięć regionalnych poza tradycyjne strefy konfliktów. Te ataki na państwa Zatoki, które tradycyjnie uważano za stosunkowo stabilne, mogą zmienić całą regionalną równowagę sił. Ocena amerykańskiego sekretarza stanu Rubio'a, że irańskie zdolności militarne są zmniejszone, ale zagrożenie pozostaje, wygląda w świetle obecnych ataków jak dyplomatyczne bagatelizowanie rzeczywistej sytuacji zagrożenia.

Na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu izraelskie operacje militarne i ataki osadników trwają, jak donosi Middle East Eye. Ta wiadomość otrzymuje znacznie mniej uwagi w zachodniej relacjonowaniu niż inne konflikty geopolityczne, chociaż systematyczny charakter tych naruszeń wskazuje na długoterminową strategię zmiany rzeczywistości demograficznej i terytorialnej. Ciągła hipokryzja w międzynarodowej reakcji na różne strefy konfliktów – surowe sankcje przeciwko Rosji przy równoczesnej bierności wobec działań izraelskich – podważa wiarygodność opartego na regułach międzynarodowego porządku.

Zbieżność tych kryzysów – od rosyjskiego przygotowania do wojny poprzez irańskie ataki regionalne aż po ciągłe izraelskie operacje – wskazuje na fundamentalną destabilizację globalnej architektury bezpieczeństwa. Szczególnie niepokojąca jest znormalizowana retoryka wojenna, którą artykułuje Bezruków: wojna nie jest już traktowana jako stan wyjątkowy, ale jako stan trwały. Ta perspektywa może stać się samospełniającą się przepowiednią, jeśli będzie determinować strategiczne planowanie całych państw.

Aspekty niedostatecznie reprezentowane w tych developments – społeczne koszty gospodarki wojennej na trwałe w Rosji, humanitarne konsekwencje kryzysu na Zatoce i systematyczne wypędzenia na Zachodnim Brzegu – zasługują na większą uwagę. Skupienie się na manewrach militarnych i dyplomatycznych często przesłania długoterminowe transformacje społeczne, które te konflikty powodują i które będą jeszcze kształtować pokolenia.